XXIX Niedziela Okresu Zwykłego A. W tym tygodniu cały Kościół, a więc i ja, modlimy się o ducha służby w codziennym pełnieniu woli Pana. Jeśli nie realizuję Bożej woli w duchu służby, ale np. z lęku lub dla świętego spokoju, żeby być ok, albo żeby mnie nie dręczyło sumienie, to nawet jeśli w tym wytrwam, choć to wątpliwe, z pewnością będzie to pięknym brzęczeniem cymbała, a nie symfonią miłości, która porusza serca oziębłych.
"Śpiewajcie Panu pieśń nową" (Ps 96). W ten sposób przynagla nas Pan, aby nasza miłość do Niego stroiła. Aby serce współgrało z dłońmi i ustami.
W Ewangelii Jezus mówi ciekawe słowa: "Oddajcie Bogu to, co należy do Boga" (Mt 22). Mówi je do tych, którzy spełniają Boże przykazania nie identyfikując się z ich dawcą, nie odnajdując w nich drogi szczęścia, ale dodatkowe utrudzenie. Nawet cieszą się, że udaje się im je realizować, ale nie cieszą się owocami, bo ich nie oczekują. Pan mówi zatem, aby oddać to Bogu, więcej się już tym nie zajmować. Jeżeli zaś Bogu oddałeś dzisiejszy dzień, to nie żądaj go z powrotem. Jeśli oddałeś Panu swoje życie, by nim kierował, to już więcej nie zastanawiaj się co z nim zrobić. Pełnij wolę Pana twojego życia, a doświadczysz wielkiego pokoju.
Pamiętajmy, że owo podchwytliwe pytanie o płacenie podatku Cezarowi wiązało się z symbolicznym znaczeniem tego aktu - oddaniem się pod władzę zaborcy, a przecież Jezus głosi wolność. Dla Pana naszego jednak pieniądze są tylko elementem życia tego świata, do którego On nie należy. Apostoł w drugim czytaniu nam pokaże, że w tym świecie to, co niewidzialne jest daleko potężniejsze: "Nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się przez samo tylko słowo, lecz przez moc i przez Ducha Świętego, z wielką siłą przekonania" (1 Tes 1).
Pełnijmy zatem wolę Pana, uczestniczmy w realizacji Wielkiego Nakazu Pana, głośmy Życie, a doświadczymy piękniejszej strony świata od tej, którą rządzi "Cesarz" i pieniądze z jego podobizną.