Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

"Nie wyście Mnie wybrali,

ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili..."
Rozpoczął się tzw. Okres Zwykły w ramach kalendarza liturgicznego. Jak mamy ten czas przeżywać? Powinien on być zwykły codzienną miłością i spełnianiem się. Wielu z nas może na wyżej przytoczone słowa Pana zareagować potrójną niechęcią. Po pierwsze, nie lubimy przeznaczenia, wolimy sami wybierać. Po drugie, wolimy raczej siedzieć niż iść, a jeśli już iść to nie cały czas, chcemy iść, aby gdzieś dotrzeć i usiąść. Po trzecie, dlaczego mamy komuś przynosić owoce naszego życia? Czy nie mamy prawa skorzystać z nich według naszego uznania?
A jednak w tych słowach Pana jest zawarta prawda. Nie możemy prawdy tych słów pominąć. Wybiórcze traktowanie Bożej mądrości nie będzie dobrym sposobem życia. To tak, jakby ktoś chciał jechać autobusem z kierowcą, który nie wszystkie znaki traktuje zobowiązująco. Czasem pojedzie na dużej prędkości w ostry zakręt. A na koniec powie, że on dziś pojedzie w inne miejsce niż zwykle, bo mu tamto już nie odpowiada.
Życzę spokojnej i cierpliwej pracy nad sobą, odkrywania swojego przeznaczenia, jako robotnika w winnicy Pańskiej, którego wielkim przywilejem jest oddana przez Pana do naszej dyspozycji wielka Boża moc Ducha, dzięki której mogę "iść bez znużenia i biec bez zmęczenia". Życzę też wielkiego olśnienia prawdą, którą sygnalizuje zakończenie rzeczonej maksymy Jezusa. Oto ona w całości: "Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem, abyście szli i owoc przynosili i ABY OWOC WASZ TRWAŁ". Czyż to nie piękne?
I jeszcze przypominam na marginesie, że cała ta treść dotyczy konkretnej wspólnoty wchodzącej w skład wielkiego Królestwa Bożego i dlatego Jezus mówi w liczbie mnogiej o nas, a w liczbie pojedynczej o wspólnym dziele, którym jest "Nowa ziemia i nowe niebo", wspólne z Nim dzieło. Kiedy stał się człowiekiem, wziął za to dzieło współodpowiedzialność i mu przewodniczy.

Od pewnego czasu nie ma ruchu w dziale Pytania. Czyżby był on już niepotrzebny? Czy też należy zmienić jego formułę? Doradź, proszę.

Jezus powiedział

do św. Piotra o jego misji: Ja zadbam o twoją wiarę, a "Ty ze swej strony utwierdzaj swoich braci" (Łk 22, 32b). Od kilku lat wiele korzystam ze śledzenia posługi i nauczania Biskupów Rzymu. To istotny element jednej z czterech najważniejszych dziedzin z codziennego życia Kościoła i poszczególnych Jego członków. Zachęcam, abyś przekonał się o tym korzystając choćby z polskiej zakładki strony Radia Watykańskiego. Oto odnośnik do reportażu z pięknego spotkania Ojca Świętego z więźniami.
Warto przeczytać. Zachęcam. Już teraz przypominam także o tym, że przemówienie przed błogosławieństem "miastu i światu" w dzień Uroczystości Bożego Narodzenia będzie też do nas. Trwajmy jeszcze te kilka dni zasłuchani w adwentowym wyciszeniu. Słuchajmy Pana.

List

Dołączam list pewnej osoby, która zgłosiła się na rekolekcje, które odbędą się w lutym przyszłego roku:
"Szczęść Boże, sprawdzając propozycje rekolekcyjne w częstochowskiej Oazie natrafiłem na informację o rekolekcjach dla zmęczonych, a później na ...
    Więcej w Rekolekcje.

Wigilia Niepokalanego Poczęcia 2011 r.

Poczęli życie... Do tej chwili rodzice Maryi wykonali nad swoją miłością piękną pracę, na którą potrzebowali dużo czasu. Dlatego Pan cierpliwy do granic dał im łaskę rodzicielstwa dopiero pod wieczór życia. Dzięki temu byli lepiej gotowi niż ich rodzice, gdy ich życie poczynali. Nad jaką miłością pracowali? Niepotrzebne jest to pytanie, bo tylko jedna jest umiejętność miłowania. Aby ją posiąść trzeba długie lata a niekiedy pokolenia żyć z Bogiem. Na drodze pełnienia Jego woli Duch Święty, jak żywa woda potoku ciosa kamienie, tak On kształtuje myślenie, obyczaj i wrażliwość serca.

Bądź uwielbiony, Ojcze, który wejrzałeś na "uniżenie" rodziny Maryi i jej cnotę miłości. Pomóż nam, abyśmy nie zatrzymali się na zachwycie, ale zapal nasze serca do naśladowania rodziców Maryi i Jej samej w ich pilnej nauce w Twojej szkole miłości. Ty nas zwołałeś do siebie, jesteśmy Twoi, a to nas zobowiązuje do ufności.

Niedziela Świętej Rodziny - 26.12.2010

Rośnie liczba ludzi, którzy nie mają nadziei na pokój rodzinny. Ostatnio w jednej z klas maturalnych, pewna uczennica stwierdziła, że w jej domu, który jest znany jako katolicki o religijności ponad przeciętnej, nie ma szans nawet na zwykły spokój podczas świąt. Jako powód podała fakt, że za długo rodzina będzie razem. Bóg chce nas przekonać, że istnieje droga naprawy stosunków rodzinnych. Nie starajmy się na siłę zmienić wszystkiego naraz. Przyjmijmy się w czasie świąt takimi, jakimi jesteśmy. Wspólnie ruszajmy jednak przed tron Ojca w niebie po wskazówki, jak św. Józef idźmy w drogę, którą wskaże. On dziś na naszych oczach, z nadzieją Bożej pomocy, trzy razy rusza w drogę, pełen ufności.

W dzisiejszej liturgii na pierwszy plan wysuwa się modlitwa, prośba o naśladowanie w naszych rodzinach cnót Najświętszej Rodziny, Józefa, Maryi i Jezusa. W czasach, w których Bóg pozwala nam żyć, formowanie cnót jest wbrew pozorom popularne. Dążą do ich wypracowania zwłaszcza ci, którzy chcą w swoim życiu osiągnąć jak najwięcej. Niekiedy nawet na skutek wewnętrznego nieporządku cnoty stają się wadami. Na przykład pracowity może stać się pracoholikiem. Praca staje się dla niego "wszystkim". Dokładny staje się pedantem; zasłuchany - milczkiem. Troszczący się o bliskich - zaborczym.

Dziś jednak trzeba, abyśmy przyjrzeli się pokrótce szczególnym cnotom Najświętszej Rodziny, abyśmy wiedzieli o co tak naprawdę się modlimy i jak pomóc Ojcu, Bogu, dobrze nas ukształtować. Bowiem, czy mamy do czynienia z cnotami, których chcemy dla siebie, dla drugich czy dla Boga, zawsze potrzeba ćwiczeń, żeby je najzwyczajniej wypracować.

Teksty Liturgii Słowa pokazuje nam dziś dwadzieścia kilka szczegółowych cnót. Skutecznym motywem ich zdobywania jest miłość Ojca do nas i powołanie do bycia podobnym do Niego. Każde dziecko chce być podobne do taty, jeśli ten go nie rozdrażnił swoim postępowaniem. Niestety z tego powodu często, jak uczy apostoł, dzieci tracą ducha, urywa się kontakt między pokoleniami, powstaje niezrozumienie, mimo łez i modlitw mam.

Nie ma konieczności ani możliwości, żeby rozważać szczegółowo wszystkie cnoty świętej rodziny. Niech w naszych sercach rozwija się jednak pragnienie ich wszystkich: panowanie w sercach pokoju Chrystusowego; cześć dla rodziców; posłuszeństwo Bogu, które daje spokój serca matczynego; miłosierdzie względem ojca, brak pogardy, szczególnie względem tego, który się zagubił; bojaźń wobec Boga, podążanie Jego drogami, posłuszeństwo Bożym natchnieniom, wyczulenie na nie; dbałość ojca i małżonkę i dzieci jak o najważniejsze skarby, które nadają sens codziennej pracy; przyglądanie się i uczestniczenie czynne przez cały czas życiu Kościoła, Nowego Jeruzalem; serdeczne miłosierdzie, dobroć i pokora, cichość, cierpliwość, znoszenie drugich, wybaczanie, miłość jako więź doskonałości; trwanie na modlitwie przez psalmy, pieśni, hymny, czyli codzienną modlitwę Kościoła, aby w ten sposób samych siebie w sercach nauczać; czynić wszystko słowem i czynem w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu; poddanie żon mężom jak Panu; miłować żon przez mężów, nie bycie dla nich przykrym; posłuszeństwo dzieci rodzicom, ze względu na wolę Bożą.

Mamy wielki program pracy nad sobą. Pamiętajmy, że to Bóg może w nas stworzyć serce nowe, czyste, piękne, abyśmy nie powtarzali dawnych błędów, aby wady odchodziły w niepamięć.

Moim szczególnym doświadczeniem ostatnich miesięcy jest zachwyt nad szczególnym wpływem na życie rodzinne jednej ze cnót, które wymieniliśmy, o której słyszeliśmy dziś od Apostoła Narodów. Rzeczywiście, nauczanie samych siebie przez modlitwę psalmami, hymnami i pieśniami ma wielką skuteczność, oczywiście o ile czynimy to w imię Jezusa, a nie z egocentrycznego pragnienie zadowalanie siebie, Boga, czy choćby małżonka lub rodziców.

Ruszajmy zatem do ołtarza, by przyjąć Boże uzdrowienia dla naszych rodzin, serc matczynych, ojcowskich i dziecięcych Oby było coraz więcej świętych rodzin, w których panuje pokój Chrystusowy, gdzie podstawowym elementem garderoby, w który ubierają się wszyscy była "miłość, która jest więzią doskonałości". Miejmy wielką nadzieję w Ojcu, który nas prowadzi.

Na skrzyżowaniach z Drogą Krzyżową.
Przed chwilą wróciłem z cotygodniowego nabożeństwa Drogi Krzyżowej. Staram się w nim uczestniczyć co tydzień. Prowadzą kolejno członkowie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka z parafii św. Rocha w Radomsku, w której posługuję. Grzeję nogi. Dziś zdecydowałem się założyć po raz pierwszy zimowe buty. Jestem Panu bardzo wdzięczny za tą modlitwę, w której regularnie krzyżują się moje drogi i Jego Droga. Na szczęście dla mnie, nie ma tłumów na naszych nabożeństwach. Przygotowywane przez nas rozważania odsłaniają kulisy naszych osobistych zmagań duchowych. Intencją wspólną za każdym razem jest wypraszanie owoców Dzieła Niepokalanej. Było to już drugie w tym tygodniu nasze spotkanie.
We wtorek w większym gronie, razem z młodymi aktorami-amatorami z różnych parafii Radomska i okolic odprawiliśmy poszerzoną Agapę - święto bł. Jerzego Popiełuszki. Jezus mówił, że szczęśliwi prześladowani, którzy wprowadzają pokój. Jerzy był prześladowany, a my dzięki niemu mogliśmy radować się z nim pokojem wiecznym. Rozpoczęliśmy z parafianami nabożeństwem różańcowym. Potem była mocno przedłużona (jak na to miejsce) Msza św. z obszernymi komentarzami w formie recytacji młodych aktorów. Jedna z uczestniczek powiedziała: Gdyby każda Msza św. była taka, to... Nie skończyła, bo chyba zabrakło jej wiary w to, że tak rzeczywiście być może. A dla mnie było to spełnieniem marzenia, że w mieście gdzie służę, ktoś spotka Pana w pięknie i wyrazistości Eucharystii. Wielki jest Pan. Po Mszy św. obejrzeliśmy w zadumie film dokumentalny o ks. Jerzym, który dobrze ukazał tło epoki kłamstwa i poniżania człowieka, w której przyszło żyć naszemu patronowi. Ku mojemu zdziwieniu prawie wszyscy, którzy dotrwali do tego momentu, udali się na ostatnią odsłonę agapy przy stole z ciastem i herbatą. Padały słowa refleksji, żartów. Mogliśmy się choć trochę wzajem poznać. Opiekun aktorów zapytał: A co to za wspólnota była też tu z nami? Cieszę się z tego pytania, gdyż dotyczyło członków Krucjaty. Choć nie jest ona jakimś odrębnym ruchem, to jednak dobrze, gdy widać w nas jedność. To o nią myślę chodziło św. Pawłowi, kiedy pisał w Liście do Filipian, abyśmy mieli jedno serce i jednego Ducha. Oby więcej takich uroczystości, tu i tam. Jedną z herbat, którą piliśmy nazwano Duch puszczy. Chyba pasowała do nas, bo czyż w sercu Krucjaty i ks. Jerzego nie ma ducha pustelnika Jana zwanego Chrzcicielem, którego serce ukształtował Pan podczas pustynnej ascezy na puszczy?
Aktorzy zapraszają mnie na rewizytę. Drogi Krzyżowe dalej się będą krzyżowały, a ja czekam na wielkie owoce małych wysiłków małych Sług Bożych. Nadzieja zawieść nie może. Dzielę się tymi wspominkami z bliska, bo to Boże dobro, jakby z niczego. Mam nadzieję, że bł. Jerzy, kapłan męczennik doczeka się miejsca w naszym życiu. Zachęcam do spojrzenia na jego homilie. Mam wrażenie, że On i nasz Ojciec Franciszek są z podobnej gliny. Glina prześladowanych obrońców godności człowieka.
[ w piątek, 22 października 2010 ]

XXIX NIEDZIELA ZWYKŁA, 17 października 2010.
Pan jest cieniem, nie porazi cię słońce (por. Ps 121, 5-6)
W ubiegłym tygodniu stawaliśmy przed Panem, aby prosić Go o gorliwość w spełnianiu dobrych uczynków. Współcześnie bycie dobrym katolikiem kojarzy się dla wielu ze wspomnianą praktyką uczynków. Szkoda tylko, że często zapominamy, że Jezus zachęca nas do nich, jako do aktów wdzięczności, a nie sposobu na zdobycie Bożej przychylności. A może Jezus się myli, może nie wystarczy wiara, jak kiedyś w przypadku trędowatego z Ewangelii. Może nie zasługujemy dziś na Bożą miłość. Czy jednak Bóg w ogóle jeszcze o nas pamięta? A może na skutek tak wielu grzechów Polaków te kataklizmy, niewyjaśnione tragedie, dramatyczne skutki uległości pokusom sięgania po środki psychoaktywne, wypadki drogowe?
Nie bójmy się, Jezus mówi prawdę. Wystarczy wiara, ale taka jakiej On uczy. Dajmy Mu się poprowadzić. Dziś w liturgii wołamy słowami Psalmu 121: Pan jest cieniem... nie porazi cię słońce. Dobrym czynem na nic nie zasłużę. To dzięki Niemu mogę żyć dobrze, zostawić coś dobrego po sobie. On kocha nas nieustannie i nie trzeba Go prosić o miłość, jakby był do tego nieskory. To nie Bóg potrzebuje zmiany nastawienia do nas. Wręcz przeciwnie, dziś Nauczyciel zachęca nas, żebyśmy wołali do Ojca o cud przemiany naszych serc, aby były stałe, aby nasza wola była zawsze Jemu oddana. Tak odczytujemy dziś sens jednego z przykazań Jezusa, które mówi, że zawsze powinniśmy się modlić i nie ustawać. Bo przecież nie chodzi tu o zagadywanie Go masą formuł modlitewnych, klęczenie cały dzień, ale o wypełnianie Jego woli, pełne oddanie. Nie bójmy się, ciągła służba Bogu nie wyniszczy nas. Uwierzmy w to, że On jest cieniem nad nami. Nie musimy się chować w najgorętszą porę dnia, aby czekać na dogodną chwilę.
Przykładem ciągłego pełnienia woli Bożej jest dla nas dziś św. Tymoteusz, który życia Bożego uczył się od św. Pawła. Apostoł narodów dosłownie zaklina swojego wychowanka, aby wykonywał swoje zadania nie zwracając uwagę na to, czy nastała już pora, czy jeszcze nie.
Ciągle, w każdym momencie Jezus Chrystus stoi na górze i jak Mojżesz wznosi swe ręce nad nami wzywając dla nas błogosławieństwa Ojca. My, jak Żydzi z Amalekitami, walczymy z wiecznym przeciwnikiem Bożych planów, aby torować sobie drogę do Ziemi Obiecanej.
Piękny jest ten obraz biblijny. Piękna jest też postawa świętych Pawła i Tymoteusza. Jednak pytanie Jezusa jest wciąż aktualne: Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie? Czy znajdą się tacy, którzy dniem i nocą będą wołać do Niego? Czy ty jesteś gotów dziś na nowo rozpocząć w swoim życiu wołanie do Niego? Czy będziesz wołał swoim stylem życia? Czy jesteś gotowy na służbę?
Dobrze, mam służyć. Ale co mam robić? Jak wołać swoim życiem? Potrzebujemy szczególnej mądrości, wciąż świeżej i aktualnej. Św. Paweł przypomina nam jej źródło dziś. Od dzieciństwa znasz Pisma Święte, które mogą Cię nauczyć mądrości prowadzącej do zwycięstwa, które wiedzie przez wiarę w Jezusa. Pismo św. może nauczyć cię służyć przy boku Jezusa. On jest nie tylko twoim Mojżeszem, który na krzyżu i w Eucharystii woła o błogosławieństwo dla nas, do którego zanosisz różne swoje intencje. On jest też naszym Jozuem, który prowadzi nas do zwycięstwa. Tak, ciebie i mnie.
Czy jest jeszcze na świecie ktoś, kto wierzy w pełny tryumf dobra? Ja wierzę. Pomoc moja od Pana... Nie zdrzemnie się ani nie zaśnie... Czuwa... Strzeże... ochroni... teraz i po wszystkie czasy. On uzdolni mnie do każdego dobrego czynu.
Włączmy się z wiarą w głos całej wspólnoty Królestwa Bożego, które woła dziś o stałość w służbie Bogu i o cud oczyszczenia serca, abyśmy chcieli służyć szczerze, z pełnym przekonaniem i nieustannie.

Czas wakacji.
U wielu ludzi, zwłaszcza tych, którzy wychowywali lub wychowują dzieci, lipiec i sierpień kojarzy się z czasem odpoczynku. Z pewnością to dobre skojarzenie. Zapraszam do wybrania wersji twórczej regenerowania sił. Dla mnie od 21 lat sposobem i przestrzenią "od-poczynania" jest tzw. oaza rekolekcyjna. Ten rodzaj ćwiczenia duchowego (uwaga! ćwiczenie duchowe obejmuje całego człowieka, ma cel duchowy, to znaczy od Ducha), którego historia ma już ponad 50 lat w dzisiejszych czasach nie należy do powszechnych, ale jest skuteczny. O jaki skutek chodzi Duchowi Świętemu. Uważam, że ma On na uwadze przede wszystkim nasze piękno, którego postacią jest nasza braterska miłość. Wszystkich, którzy pragną odnowy naszego życia społecznego zapraszam na oazę. Tak czy inaczej, proszę zadbajcie o twórczy odpoczynek. Inwestujmy w to, "czego mól i rdza nie niszczą".

Zachęcam ponadto do wyboru lektury na czas najbliższych dłuższych dni. Ponawiam prośbę o świadectwa lub ewentualne sugestie dotyczące mojej propozycji planu dnia. Oczywiście pewne jego elementy tj. jutrznia czy nieszpory na dłuższą metę są zadaniem dla każdego z nas. Przestrzegam przed zbyt długim odkładaniem tej modlitwy w perspektywie swojego życia i konkretnego dnia. Można by nazwać nieszpory modlitwą w sile wieku/dnia. Ostatnio w nauczaniu Kościoła powraca idea wspólnej modlitwy nieszporami we wspólnotach parafialnych lub innych. Ja też staram się jak najczęściej nie modlić się tą godziną liturgiczną sam. Zachęcam do tego z całego serca. Trud związany z wpowadzeniem w życie tej praktyki możesz ofiarować np. w intencji Ojczyzny.

Z radością wypatruję owoców beatyfikacji ks. Jerzego i proponuję, abyś korzystając z tego czasu łaski przeczytał na modlitwie jedną z jego homilii, których nie brakuje również w internecie.

Proszę o pomoc pokutną i finansową w remoncie Ośrodka Rekolekcyjnego w Skarżycach. Módlny się też, żeby to dzieło służyło wiernie i bezpiecznie dla tych, którzy pragną wolności i pełnej radości.

Rok kapłaństwa.
W tym roku szczególnie zachęcam do weryfikacji swojego odniesienia do biskupów i prezbiterów w swoim życiu. Najlepiej byłoby przeczytać i zrozumieć dekrety SoboruWatykańskiego II o życiu i posłudze biskupów i kapłanów. Te dwa dokumenty nie są długie, a z pewnością otworzą oczy. Oczywiście jeśli ktoś nie przyswoił sobie do tej chwili Konstytucji Dogmatycznej o Kościele, to radziłbym od tego zacząć i może nawet poprzestać. Drugą ważną sprawą około tematu roku jest potrzeba zmierzenia się z prawdą o swoim udziale w kapłaństwie (zakładam, że masz udział w Chrzcie Chrystusa Jezusa). Zapraszam do dyskusji na temat tego, czy można być "kapłanem Boga Żywego" w każdej profesji i sytuacji życiowej. Bądź pozdrowiony!

Wszystkich członków i kandydatów Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, którzy pragną podjąć jakieś zadania, choćby najmniejsze, w ramach wielkiej Krucjaty "Dzieła Niepokalanej" ku odnowie moralnej Polski, zapraszam z serca do współposługiwania w tym dziele. Czas bliski. Niepokalana zwycięża. Przyłącz się.

Proszę też o modlitwę za mnie, abym szafował roztropnie łaskami Pana.
Nie lękajcie się. Niepokalana zwycięża.

Wielką radością i źródłem pokoju jest dla mnie zakończony już Zwyczajny Synod Biskupów w Rzymie. Tematem przewodnim obrad było "Pismo św. w życiu i misji Kościoła". Biskupi dzielili się Życiem w swoich diecezjach i przedstawiali propozycje. Ks. Bp Gądecki z Poznania proponował np., aby II czytanie na Mszy św. było po Ewangelii (zgodność tematyczna; Listy Apostolskie to echo Ewangelii w Życiu Kościoła itp.). Przyznaję, że to rzeczywiście jest ciekawa myśl. Taka kolejność ułatwiałaby percepcję. Zresztą jest już takowa w Liturgii Wigilii Paschalnej. Tak czy owak, cieszę się z tej myśli, ponieważ w ostatnim czasie miałem przynaglenia poparte rozeznaniem, aby właśnie w takiej kolejności aktualizować Boże Słowo podczas Homilii. Niech Duch prowadzi naszych pasterzy.